hiçbir fikrim yok

Her şeyini uğruna verebileceğin insanlar bazen en küçük isteğine sanki canını istemişsin gibi tepki veriyor ya, içim acıyor öyle zamanlarda. Kırılırsın, o ayrı. Bunda bütün göğüs kafesinin içini boşaltmışlar gibi hissedersin. Her hareketini önceden düşünürsün, hepsini planlarsın karşındakini mutlu etmek için. Sanki tüm hızınla koşarken birinin çelmesine takılıp düşmek gibi olur bütün o planların arasında o umursamaz hatta suçlayıcı tavırla karşılaşmak. Yüzünün mümkün olan en sert yüzeye ulaşmasından önceki o ufacık an oluşan korku, hayal kırıklığı, boşluk hissi hiç bitmeyecek gibi içinde kalır. Kafanı kaldırır, kuru sayılamayacak gözlerle bakıp “Senin için uğraşmıştım.” dersin. Anlamasa bile ne kadar önemsendiğini, acısın da ne kadar can acıttığını fark etsin istersin. Fark etmez. Anlamaz. Belli ki anlamayacak. Yine de üzüleceksin. Yine de anlamayacak. Neden mi? Çünkü o yüzden. Çünkü anlamaz.

asla hayal ettiğim gibi olamayacağım gerçeğini görmezden gelmem gerektiğini düşünüyorum. ve böyle düşünmeyi ”hayata olumlu bakmak” kılıfına sokmaya çalıştığımı fark ettiğimden beri “olumlu düşünmek” de “olumsuz düşünmek” de beni mutsuz ediyor. gerçekleri kabul etmek ama yine de etrafa olumlu bakmak ile kendini kandırmak arasındaki farkı kaybettim. kendimi kandırmaktan korkuyorum çünkü kandırabileceğimi biliyorum. yaptığım her şey bana sahteymiş gibi görünüyor. sanki hayal ettiğim hayata kavuşuncaya kadar buradakilerle idare ediyormuşum gibi geliyor. bu yüzden suçluluk duyuyorum. istediğim gibi olamayacağım korkusu anlık olarak etrafımdaki her şeyden nefret etmeme neden oluyor. en sevdiğim şeylerden bile nefret ediyorum o anlarda. bu yüzden de iki yüzlü olduğumu düşünüyorum. elimdekilerle mutlu olmayı beceremememi hayal gücümü kaybetmeyişime bağlamaya çalışıyorum. bütün hayatını insanlardan uzak hayal kurarak, olmayan dünyasında geçiren birine dönüşmekten de korkuyorum. her şeyden korkuyorum. ben her şansımı baştan kaybetmişim. bunu söylediğim için bile kendime uzun bir süre kızacağım, ama: başkası olarak doğmalıymışım.

ben ölene kadar büyüyeceğim, nasıl ki 6 yaşımdayken en sevdiğim oyuncağım şimdi bir köşede atılmış gibi duruyorsa, bugün en sevdiğim şeyleri de bir süre sonra sevmeyebilirim. hatta sevmeyeceğim. kişiliğim oturmayacak, her şeye uyum sağlayacağım, ya da her şeye itiraz edeceğim. pişman olacağım birsürü şey yapacağım. hatta bazısını sırf pişman olmak için yapacağım. çocukluğu geçince büyüdüğünün durduğunu sanan insanların aksine hayatımın tamamını büyüyememiş bir çocuk gibi geçireceğim. hayatım boyunca herkes benim için “napıyo lan bu?” diyecek. ama ne yaptığımı ben dahil kimse bilmeyecek.

hoşuma gitmiyor, sevmiyorum. küçük hesapların peşinden koşan ama aslında ne kendini ne de ne için koştuğunu bilmeyen insanları gördükçe içim acıyor, rahatsız oluyorum. hayır yani “neyin peşinden gidiyorsun?” desem verecek bir cevabı yok. kendimce sebep bulmaya çalışıyorum bunlara. herşeyin mantıklı bi sebebi olmak zorunda ya, o yüzden. kafam karışıyor. moda mı bu sürekli kendin olmaktan bahsedip öte yandan aynı tarzda ‘takılan’ bir grup tipe dahil olma çabası?

tamam insanlar düşünmek zorunda değil, herkes düşünebilmek zorunda da değil ama düşünüyormuş gibi yapma zorunluluğu var gördüğüm kadarıyla.bir de sorsan herkesin prensipleri var. şimdiye kadar her yaşında büyüdüğünüz zannedip de sonraki yaşında “lan aslında geçen sefer büyümemişim” diyen insanlar bu sefer de tamamlanmadıklarının yada tamamlanmamış olma ihtimallerinin farkında değiller mi? 90 yaşına gelsen bile değişeceksin diyen çıkmamış mı bunların karşısına? oturmuş kişiliğim, asla değişmeyecek karakterim ve zevklerim, tamamen olgunlaşmış düşüncelerimle karşınızdayım diye geziyorlar. ergenlikten çıkamamışlar falan desem ergenlik işin hikayesi, kendini sorgulamayı öğrenemediğin sürece 30 yaşına da gelsen 90 yaşına da gelsen sadece bunları saklamayı ya da kendince mantıklı göstermeyi öğreneceksin. kendini kandırarak geçirdiğin hayatının sonunda da hiçbir şey olamadan ölmüş olacaksın.